Aangezien ik jullie afgelopen schrijfmoment niet wilde overvallen met drie nieuwe stukjes in 1 keer, heb ik het volgende artikel even in de ijskast laten liggen. Nu we een aantal dagen verder zijn en jullie wellicht alle andere schrijfels hebben gelezen, kan de ijskast open.

Wat was er aan de hand dat het een artikeltje waard is? Niets bijzonders eigenlijk, we hadden een logee. Een vrouwelijk schepsel dat zich voortbeweegt op vier pootjes en luistert naar de naam Winnie.

Winnie is een lief klein hondje, niet te verwarren met een bolletje wol. Ze is gek op aandacht en en herkende direct de man in huis. Vanaf het eerste moment was daar een vrouw die niets liever deed dan op mijn schoot zitten en aan mijn voeten liggen. Waar vind je die tegenwoordig nog. Niets emancipatie, maar volledig toegewijd.

Winnie is de schoothond van de familie Janzen, George en Linette Janzen om precies te zijn. George is het hoofd van de plaatselijke school en Linette is zijn vrouw, eveneens werkzaam op de Herbert school. Zij hebben Winnie al enige jaren in huis en ze hadden een oppas nodig voor twee dagen. Mathieu kreeg de vraag of hij, mits met toestemming van ons, op Winnie wilde passen voor twee dagen. Hij kon er CAD $20.= mee verdienen. Mathieu wilde direct en wij vonden het goed.

Zondag 4 Juni was dan de dag dat Winnie door Mathieu opgehaald kon worden. Zij zou dan tot Maandagavond blijven. Waarschijnlijk hadden George en Linette een gezellige avond, want Maandagavond 12.00 uur liep ik, ja IK, met Winnie over straat te wandelen, haar de gelegenheid gevend links en rechts van zich af te wateren. Nadat ik ook Dinsdag regelmatig met de dame op straat betrapt ben, werd ze dan uiteindelijk Dinsdag aan het eind van de middag opgehaald door Linette.

Zoals jullie begrijpen moet zo'n bol wol van tijd tot tijd worden uitgelaten. Sytze stond dan te trappelen voor de deur met het touw al in de hand. Best een leuk gezicht, je zou bijna zo'n leuk hondje aanschaffen. Bijna! Maar nu even niet!!