Ik kan me nog herinneren dat ik de auto van mijn vader leende wanneer ik ergens of nergens heen moest. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was vroeg je pa om de sleutels en reed je rond alsof je de rekening zelf had betaald. Je had nu eenmaal net je rijbewijs, maar te weinig geld voor een mobiel, dus wie levert de wielen...... Juist, pa en ma.

En nu is het enige jaren later. Ik kan me nog herinneren dat de oudste de luier volspoot en naar K3 luisterde, maar guess what: Kleine kinderen worden groot. Gelukkig geldt dat ook voor onze koters, met alle gevolgen van dien. En 1 van die gevolgen is.....jawel..... een rijbewijs.

Om het nog leuker te maken hebben ze hier in Canada bedacht dat je op je 16e mag rijden. Zoals de meesten wel weten is Ellen dit jaar 16 geworden en mocht ze eindelijk op 5 November afrijden. Nu kon dat technisch wel eerder, maar pa (ik dus) had een aantal voorwaarden bedacht waaraan voldaan moest zijn eer hij (ik weer) bereid was zijn wagenpark toe te vertrouwen aan dochterlief. Nu ging het gelukkig niet alleen om het wagenpark, maar ook om de gezondheid van kindlief en iedereen die aan haar rijvaardigheid wordt onderworpen.

Via Nederland had ik een boekje gekregen met daarin de lesinstructies zoals die in het oude vaderland worden gehanteerd. Ik had daar iets meer vertrouwen in dan in de paar richtlijnen die we hier via de school kregen. U dient te weten dat het merendeel van de rijlessen wordt verzorgd door pa of ma. Ellen heeft ongeveer anderhalf jaar onderricht gehad onder diverse omstandigheden: Licht, donker, droog, regen, sneeuw, gravelroad, dorp, B-weg, snelweg, stad (Regina heeft 200.000 inwoners), korte ritten (5 minuten), lange ritten (4 uren), etc. Onderricht in de MPV en in de pickup truck.

En nu is het papiertje in bezit en wat is er dan cooler dan rond te rijden in het dorp? Zo mocht ze de eerste dag al Town Cruisen in de truck en wist ze slechts 52 km aan de kilometrage toe te voegen.

Het is maar dat u het weet, Ellen heeft haar rijbewijs/