Toen we net met onze emigratie plannen bezig waren, drukte mijn vader mij een boek in de handen. Nu moet ik eerlijk bekennen dat de titel me nu niet direkt een positief gevoel gaf. Klonk heel erg bemoedigend...voor een toekomstige landverhuizer.

"Het wrede paradijs" van Hylke Speerstra. Een bundel verhalen over landverhuizen na de Tweede Wereld oorlog. Afscheid nemen met, toen, de wetenschap de achterblijvers nooit meer terug te zien. Niet weten waar je terecht komt...

Wat een verschil met nu. We vertrekken na op zijn minst een orientatie reis. Het doel is meestal van te voren bepaald en als het nodig is dan vliegen we naar 'huis'. Je zou denken dat door deze ontwikkelingen emigratie een stuk makkelijker gaat. En tot op zekere hoogte is dat natuurlijk ook zo - physiek hebben we niet zoveel te verduren. Betekend dat nu ook dat het paradijs minder doorns en distels heeft?

Het wrede paradijs...een contradictie: een samenvoeging van tegenstrijdigheden.

Zoals de EO met Geen Weg Terug zegt te beogen "Mensen te volgen in hun zoektocht om hun droom waar te maken". Of je nu een zweverige of een zeer realistisch emigrant bent, je moet toch toe geven dat je vertrekt met een reden, een doel voor ogen. Op zoek naar het paradijs?

Als je een aantal jaren in emigratie land verkeert dan hoor je dus ook de verhalen van nu. Zijn we nu allemaal gearriveerd in het land van melk en honing? De praktijk wijst uit dat het ook nu niet allemaal rozengeur en manenschijn is. De vraag is of dit nu erg is.

Ik denk het niet.

Moeten wij niet allen leren dat wij HET paradijs hier niet zullen vinden? Niet over de grens maar ook niet in ons geboortedorp. Door te emigreren worden de doelen weer eens duidelijk geformuleerd, als deze niet vervuld worden vergt dat aanpassing en flexibiliteit. De toekomst blijkt niet zo maakbaar als gedacht. Nog eens de vraag: Is dat nu erg?

Het drukt mij met de neus op de feiten. De toekomst ligt niet in mijn handen. Zo lang ik denk dat ik de enige ben die het roer in handen heb zal ik me zelf stuk werken om mijn koninkrijkje op te bouwen. Als ik erken dat wat er ook gebeurd de toekomst ligt in de handen van de Almachtige God heb ik geen garantie op wat er morgen gebeurd maar ik mag wel weten waar het naar toe gaat. Hij heeft namelijk het beste met me voor - geen volmaakt aards bestaan misschien maar wel eeuwig Leven en rust voor mijn ziel. Ik zie het gedoe dus vanuit een ander perspectief - en dat is goed. Tenslotte krummelen we hier op aarde maar zo'n zeventig, of als we sterk zijn tachtig jaren rond,

Lost dit al de praktische problemen op? Nee, natuurlijk niet! Maar toch wens ik jullie allemaal een beetje een  'wreed paradijs' ervaring toe opdat je innerlijk De Rust mag vinden.