Soms is het zolang geleden dat je een goede vriend gesproken hebt dat je bijna niet meer durft te bellen...hebt u dat ook of ben ik de enige die daar last van heeft?! Gelukkig kan ik me zelf daar meestal op corrigeren aangezien elke logica ontbreekt in deze denkwijze. Dus nu, speciaal voor jullie, een update van onze wederwaardigheden...                         

De gezondheid van de familie is weer op het oude niveau. Hier en daar een snotneus en dat is het dan wel weer. Cees is zijn reizende niersteen kwijt en  Ellen en Sytze zijn voor het leven getekend. We zijn dankbaar dat het allemaal zo mocht aflopen. Ook wij horen hier om ons heen wel andere dingen...

Tja, en toen was de zomer toch maar weer zo voorbij. Bezig met al de gewone dingen en druk met wat er 'even' bij komt. Tussen twee uitroeptekens, dat heeft vooral met mosterd te maken. Gravelbourg Mustard wel te verstaan. Geproduceerd door twee Gravelbourgse dames met support van echtgenoten en dwang arbeid van de kinderen.

21 Juni, tijdens het Internationale Foodfestival, hebben we onze eigen mosterd geintroduceerd bij het grote publiek. Met genoegen mogen we zeggen dat het goed ontvangen is in de regio. Men zegt het lekker te vinden. Wat meer is, men koopt het en koopt het wederom! De daad bevestigd het woord zo gezegd. Wel zo belangrijk in een land waar beleefdheid hoog in het vaandel staat. Tenslotte kunnen we aan de verkoop cijfers het beste zien of het aanslaat. Tot nu toe gaat het boven verwachting...het staat in diverse winkels, een restaurant in Moose Jaw heeft het in het winter menu geschreven. Van uit de provincie wordt het initiatief met interesse gevolgd en krijgen we veel positieven reacties.

Voor ons nu de kunst bij te blijven en langzaam door te groeien tot een gezonde onderneming. Zoals alle zelfstandigen wel weten...er is nog een verschil tussen druk zijn en geld  verdienen. Maar het is een interessante bezigheid. Het geeft ons weer nieuwe inzichten in de canadeese samenleving.

Het eind van de zomer stond in het teken van Bruiloft en Partijen in die Heimat. Daar hebben we ons allen zeer op verheugd, maar dat bewaren we voor een andere keer. Ik beloof u Nederland 1, 2 en 3.

Tot gauw!