Omdat we in het algemeen blaken van gezondheid zijn we niet zo bekend met het medisch systeem in Saskatchewan en Gravelbourg. In de laatste tien dagen hebben we onze bijdrage aan het provinciale ziekenfonds verbruikt....

Cees beet de kop af door afgelopen maandag een aanval van nierstenen te krijgen. Dinsdag ochtend deed hij dat dunnetjes over, eerst thuis, waarop ik (Carlien) het plaatselijke ziekenhuis gewaarschuwd heb dat ik mijn echtgenoot aan hun goede zorgen zou overlaten.  De dienstdoende (huis/dorps/) arts geeft van daar uit zijn spoedeisende hulp. Gelukkig kreeg Cees aldaar nog een superaanval, waarmee hij het hele hospitaal aan het schrikken maakte. Hij mocht dus blijven en ze hebben geprobeerd hem er in twee dagen uit de spoelen, zonder resultaat. Donderdagochtend dus op naar Moose jaw voor een CT scan. Nou...de wolf van Roodkapje zou er jaloers op worden. Een steen rechts en twee links en een lastpak onderweg naar de nooduitgang. Cees is zo gezegd dus in verwachting - als het niet opschiet moet ie dus naar een specialist want zo halverwege schijnt geen goede plek te zijn voor een niersteen om te blijven hangen...

Sytze ging samen met zijn moeder bij pappa op bezoek dinsdag avond. Het was een prachtige zomeravond dus we gingen op de fiets. halverwege BATS, Sytze op zijn gezicht op de straat. Met dat hij opstaat besluit ik dat we maar beter door kunnen rijden naar het ziekenhuis....vier hechtingen in zijn kin. Morgen (vrijdag) mogen ze er weer uit.

Ellen kreeg gisteravond na het eten accute buikpijn. Na een halfuurtje was ze bijna grijs en aangezien ze geen piepert is vroeg ik maar of ze naar de dokter wilde. Ja, was het antwoord, dus...ziekenhuis gebeld, o is het voor je man?, en Cees met haar op pad. Het resultaat kwam al snel: blindedarm ontsteking! Vanmorgen vroeg geopereerd - alles naar tevredenheid verlopen volgens de arts. De jongedame resideert dus in Moose Jaw. Vanmiddag ben ik er een poosje geweest. Het gaat in principe goed - ze was nog wel bij vlagen erg misselijk - volgens de zuster komt dat van de morfine waar ze dus maar proberen mee te stoppen...

Zo zie je maar, zo heb je niets en zo heb je een strippenkaart vol. Gelukkig wonen we in Saskatchewan waar ziekenhuis en medische zorg vergoed worden door het provinciale ziekenfonds. Er zijn dingen waar je je zelf voor bij kan verzekeren, maar ik heb al wel begrepen dat er andere provincies zijn waar  het allemaal niet zo goed geregeld is.

Hopenlijk hebben we het weer een poosje gehad nu. We zijn allemaal erg dankbaar dat het allemaal klachten van voorbijgaande aard mogen zijn!