Het is inmiddels al weer enige tijd geleden dat we iets op de website schreven. Tijd voor een update dus. Er is in de afgelopen weken weer van alles gebeurd, maar ik beperk me voor deze keer tot mijn bezoek aan Nederland.

Nederland, waar je 37 jaar lang gewoond hebt en waar je voorheen van hot naar her reed, is nu een bestemming geworden. Eer ik (Cees) voet op Neerlands bodem zette, moest ik 6 uren rijden en vervolgens 9 uren vliegen. Met al het wachten tussendoor ben je bijna een dag onderweg. Op zich een prima gelegenheid om weer eens een boek open te slaan. Dit laatste natuurlijk op vliegveld en in het vliegtuig...

Het was alweer ruim twee en een half jaar geleden toen wij Nederland achter ons lieten. Twee en een half jaar van starten, rennen, vallen, opstaan, doorgaan, opbouwen, integreren en leren. En dan word je ineens weer bepaald bij de afstand wanneer er zorgwekkende berichten komen betreffende de gezondheid van mijn vader. Niet even in de auto springen om te zien hoe het gaat. Niet even beschikbaar zijn voor een ziekenhuis bezoekje aangaande een onderzoek of een gesprek. Dan is Nederland ineens weer ver weg en kan geen MSN of Skype de afstand wegnemen.

Dit is dan het moment waarop je moet besluiten of je thuis blijft wachten op meer info of dat je toch maar naar Nederland gaat nu het nog kan. Even overleggen en het besluit is dan snel genomen. Snel een ticket gekocht, en twee dagen later vind je jezelf terug in een vliegtuig op weg naar Nederland. Toch mooi die techniek.

Bij aankomst in Amsterdam gelijk de trein genomen naar Lelystad. Tijdens de treinreis even schoonpa bellen zodat hij naar het station kan rijden. Niet dus! Mijn Canadese Sasktel mobiel doet het niet zo lekker (of lekker niet) in Nederland. Niet handig, wel rustig. Uiteindelijk kwam alles goed en was ik rond een uur of half zes in de middag veilig en wel in Emmeloord aangekomen.

Twee weken van regelmatig bij mijn vader zijn en van familie bezoek. Mijn vader was erg vlak wat niet veel communicatie opleverde. Toch was het goed om er te zijn. Weer eens even van gedachten te kunnen wisselen met het verpleeghuispersoneel, met de dokter en met de familie.Ook twee weken van familie zien en spreken. Er was de afgelopen maanden toch e.e.a. gepasseerd binnen de familie, dus een paar bezoekjes hier en daar konden geen kwaad.

De weken waren nuttig en ook fijn. Ik ben blij dat ik mijn vadr nog mocht zien en hoop dat dat vaker mag gebeuren. Voorlopig weten we nog steeds niet waar we aan toe zijn met vader. De onderzoeken laten nog niet veel zien. De tijd zal het leren.

Heb ik iedereen gezien die ik wilde zien? Nee, twee weken zijn dan simpelweg tekort. Hopelijk kunnen we e.e.a. goed maken tijdens een volgend bezoek.