Foei, het is al weer enige tijd geleden dat er iets nieuws op de website te vinden was. Het is dus weer de hoogste tijd dat er iets geschreven wordt. Voor ons is het dagelijkse leven hier inmiddels gewoon geworden en realiseren wellicht te weinig dat zelfs onze gewone dingen voor anderen informatief kunnen zijn. Wellicht beteren we ons leven nog. Wie zal het zeggen?

Voor de oplettende lezers onder U is het vast nog wel bekend dat ik Mei 2007 een reisje naar het westen heb gemaakt. Niet voor de fun natuurlijk, er moest ook nog wat gedaan worden. Stiekem zat er toen toch nog aardig wat fun bij, maar dat roepen we hier uiteraard niet te hard. Deze keer was er weer een reisje gepland. Dit keer echter naar het oosten. Via Winnipeg (Manitoba) naar Penetanguishene (Ontario). Niet voor de fun uiteraard.

01 April 2008 was de dag. Ik zou op 02 April naar Toronto vliegen om vandaar naar Penetanguishene te rijden. Aangezien ik vanaf Winnipeg (Manitoba) zou vertrekken, moest ik eerst nog een uurtje of 7 naar het oosten rijden. Kon ik niet vanaf Regina vliegen dan? Vast wel, maar vanaf Winnipeg had ik een hele goedkope (Nederlander he?) vlucht en daarbij had ik tevens de mogelijkheid om eens een paar oude bekenden op te zoeken in Portage la Prairie in Manitoba.

Na een enerverende rit over een schitterende prairie kwam ik bij Michael en Kim in Portage aan. Michael en Kim waren vroeger de eigenaars van het motel in Rosthern, SK waar Carlien en ik in Mei 2006 zijn wezen kijken. Ondanks dat een andere koper ons daar te vlug af was hebben we al die tijd contact gehouden met Mike en Kim. Ik heb daar een gezellige avond gehad en de volgende dag heeft Mike mij  rondgeleid in Winnipeg. Als er 1 stad is waar ik vooral niet wil wonen, dan is het Winnipeg. Gewoon niet prettig. Wellicht leuk voor een ander, maar niets voor mij. Nadat Mike mij had afgezet op het vliegveld, vloog ik uiteindelijk rond 18.30 uur af richting Toronto. Door het tijdverschil van 2 uren zou ik daar om 21.45 landen en zou ik opgepikt worden door Bart Nagel.

Bart woont samen met zijn vrouw Simone en met met de 7 honden in Penetanguishene, Ontario. Meer over hen kunnen jullie lezen op hun weblog. Wil je meer weten over de honden, kijk dan op deze site.

Zoals de oplettende lezer reeds had waargenomen, werken Bart, Simone en ik aan dezelfde website.: Emigratieverhaal.nl. Bart draagt zorg voor de journalistieke kant van de site, Simone doet veel invoerwerk en ik houd me bezig met de technische kant van het geheel. Nu klinkt dit alles goed verdeeld in de oren, maar...... wat nu als ik onder de tram in Gravelbourg loop? Wie doet dan het technische verhaal? Het is dus handig wanneer ook de anderen meer snappen van de achtergrond van de site. Om e.e.a. bij de Nagels tussen de oren te planten reisde ik dus naar Ontario.

Donderdag en Vrijdag zijn we fijn door de site opzet en de extensies gegaan. Zaterdags zijn we vanwege Simone's afwezigheid strategisch gaan nadenken. Wat we daar gedaan hebben kan ik dus niet verklappen, want anders zou ik alle geheimen prijs geven. Ik kan echter melden dat de Fish en Chips van Captain Ken uitstekend smaakte en dat het uitzicht over de Penetang Bay erg mooi is.

De Zondag was "rust bij de stukken". Ik heb meer van de omgeving gezien en mijn fleece trui en een jas verprutst bij het koken van maple syrup bij de buren van Bart en Simone.

Maandag stond in het teken van de laaste extensie binnen de site opbouw en Dinsdags hebben we ons nuttig gemaakt met het toevoegen van een Booksop aan de site. Kortom, de site Emigratieverhaal.nl is uw/jullie bezoek meer dan waard.

Zoals aan alle dingen kwam ook aan deze leuke week een eind. Na veel gebabbel over websites, emigratie en maple syrup was het weer thijd om huiswaarts te gaan. 's Woendags vroeg in de ochtend bracht Bart mij weer terug naar het vliegveld en na een uurtje of twee zette ik voet op Winnipegse bodem. Deze heb ik overigens niet gekust. Daar werd ik opgepikt door Mike. Ik had de intentie om direct door te rijden naar Gravelbourg, maar Mike had nog een kapotte computer. En.... tsja... hoe kan ik nu nee zeggen tegen iemand die me onderdak verleend, te eten geeft, me een dag rond leidt en me ook nog eens ophaald vanaf het vliegveld? Nou, simpel.... dat kan ik dus niet.

Uiteindelijk had ik bij Mike en Kim de computer weer aan de praat (kijk ook eens op hun site) en kon ik afreizen naar huis. Na zes uren rijden kwam ik rond 22.15 uur weer aan bij ons eigen motel waar een blij gezin en een enthousiaste hond mij welkom heetten.