Tja, in Nederland heb je een centimeter op de kaart afgelegd en ben je 20 km verder. In Saskatchewan zijn we al blij als we 2 km onderweg zijn. Beetje andere verhoudingen dus om mee te rekenen. Zo ook in onze voortuin....

Zo als de opmerkende lezer al heeft waar genomen is die wat groter dan onze 24 vierkante meter in Hasselt. Afgelopen najaar hebben we een aanvang gemaakt om het geheel wat aan te kleden. Een rijtje seringen in de groei en een Choke Cherry (speciaal voor onze canadese Sneeuwwitje aangeplant) doen erg hun best om met hun nu nog prille groening het geheel op het Voorsterbos te laten lijken. Helaas blijft het bij een nietige poging...voor kritische ogen komen we nog niet verder dan de Schokker-gesteente tuin. En dan met name de stenen.

Er moet dus nog van alles toegevoegd worden om het geheel een beetje op te leuken. Het voorjaar brengt de zomerbloemen weer in het land. De bloembakken zijn weer gevuld. Maar dat deden we vorig jaar ook al.

Op zoek naar wat extra dinamiek bij het motel probeer ik ook terug te grijpen op ervaringen uit het verleden. Daar was onze Hasseltse voortuin weer. Een hekje, bloeiende struiken, een bankje in de zon en een etagiere voor de geraniums en andere zonnige planten. Die etagiere, dat stond best leuk, vond ik tenminste. Maar ja, dat ding van een meter breed zien ze hier echt niet van af de weg! Jammer hoor....

Nu doet zich het geval voor dat we iedere week in Woodrow naar de kerk gaan. Dat is twee dorpjes verder op. Woodrow is een van de plattelands dorpjes wat na de school, de graan overslag en 95% van zijn inwoneraantal verloren te hebben nog bestaat bij de gratie van een pomp station, twee kerken en een postkantoortje. Het is moeilijk voor te stellen dat dit soort plaatsjes vijftig jaar geleden nog vol op in beweging waren. Mensen die we spreken, en heus nog geen honderd zijn, zijn daar opgegroeid en hebben dit na de schaalvergroting in de landbouw allemaal zien gebeuren. Wij als frisse nieuwkomers hebben natuurlijk geen last van sentiment over een vervlogen verleden. Ik ben van het type dat in iedere verlaten boerderij een 'project' ziet. U kent dat wel, hoe schever hoe mooier - echt authentiek...

OK, met al deze achtergrond informatie begrijpt u nu dus waarom mijn ogen bleven haken achter de niet gebruikte publieke tribune van de al dertig jaar geleden opgeheven honkbal vereniging. Misschien denk je: Waarom staat dat daar dan nog? Wel, welkom in het land waar land 'niets' kost omdat er meer dan genoeg is. Zo lang niet iemand er om komt staat het niemand in de weg. We werken er zeg maar 'gewoon omheen'. Maar goed, die houten tribune stond daar dus heel geduldig te wachten, hij had genoeg tijd om te filosoferen over de hogere doelen in zijn leven...en toen kwamen wij langs!

Ik durfde het bijna niet tegen Cees te zeggen maar na drie weken kwam het hoge woord er dan toch uit. Zou dat niet een leuke etagiere voor onze voortuin zijn? Gelukkig is hij ook wel wat gewend dus zonder blikken of blozen was hij neutraal geinteresseerd. Dit is een goed teken...het betekend dat als ik de boel georganiseerd krijg, hij er wel mee leven kan. Na bij een canadese insider een tactiek besproken te hebben, een vriendelijke brief geschreven naar de plaatstelijke machthebbende die wat over alle verlaten publieke eigendommen  te zeggen heeft. Kort gezegd: ze geven zulke dingen niet meer weg aangezien als er iemand wat leuks mee doet er altijd een zeurkous op komt dagen die er ook wel wat in had gezien en nu klaagt dat die ander het voor niets heeft gekregen...We hebben dus een officeel bod gedaan, het is gepubliceerd en na drie weken inschrijftijd mochten wij de Woodrow Public Bleacher tot ons eigendom rekenen voor de som van $50.00. We wisten nog niet of we het ding in zijn geheel of als bouwpakket op het terrein zouden krijgen maar alla, we kunnen er altijd nog fotolijstjes van maken(echt antiek) en het overschot opstoken in de vuurkorf...De volgende uitdaging was namelijk om het geval te verplaatsen, ongeveer zo'n 40 kilometerrrrrrrrrr. En niet te duurrrrrrrrrrrrrrr, want dat is het nu ook niet waarrrrrrrrrrrrrrrd.

Gelukkig zag onze support groep uit Gravelbourg en Woodrow wel wat in het project dus met vereende krachten en een heleboel dankbare dankjewels van mijn zijde is het ding op een trailer geschoven. Klein detail - we moesten de linkervleugel ter plaatse amputeren vanwege slopende kwalen. Met een gangetje van 30 km naar Gravelbourg gesukkeld en daar was tie dan...mijn eigenste echtste enigste giga etagiere van heel Saskatchewan.

Het hele dorp was zeer benieuwd wat we daar nu weer mee moesten. Ach het houdt het gesprek gaande, en ook mij. Mij rest de edele taak om dit blote houten ding om te vormen tot een groen, bloeiend geheel. Eerlijk is eerlijk, ik heb een hele hoop klimplantjes gepoot. We hebben van het schroothout twee grote bakken getimmerd en die met hangplantjes gevuld. Wat andere bloempotten er bij ennu......het kan nog wel wat gebruiken. Maar het moet nog groeien he?!

U merkt het al...Gravelbourg heeft een nieuwe attractie in groei stadium.

 Over twee jaar gaan we voor het Guinessboek of Records!