Na de foto dan nu maar het verhaal wat erachter zit. Daar is hij dan 'Sergeant', onze nieuwe huisgenoot.

Hoe komen wij nu aan zo'n hondebeest in huis. Tja... als je eenmaal begint met rare dingen zoals emigreren kan dat er ook wel bij. We geven natuurlijk vooral de kinderen de schuld. Zij vroegen regelmatig of er nog een huisdier bij kon. Nu is Carlien meer van poezen maar 'helaas' is ze ernstig allergisch voor deze decoratieve dieren. Cees is altijd meer de hondenman geweest, maar ja, Carlien en een hond. Dus was het voorlopig nog steeds niets.

Het aardige van de geschiedenis is dat Carlien de laatste jaren enkele (lees 2) positieve ervaringen heeft gehad met een hond. een Friese Stabij die in Jubbega op vakantie was en een of andere zwarte krullebol in Herbert. Omdat twee honden zich weten te gedragen groeit daar langzaam het idee dat de Majoor ook wel zo'n grapjas in huis kan verdragen. Om consequent te zijn moest dat natuurlijk een Friese Stabij zijn maar om de een of andere reden zijn die in Canada slecht verkrijgbaar. Aangezien Cees graag een wat grotere hond wilde had hij uitgezocht dat een Labrador wel een goede gezins/motel hond zou zijn. Dus struinde hij het WWW af op zoek naar een jonge hond. Uiteindelijk kwam hij deze jongeman tegen. Zeven maanden oud, opgegroeid in een gezin waar nu het zevende kindje geboren was. Hij was daar samen met zijn zus. Omdat het nu toch wel erg vol werd in huis zochten ze een nieuw thuis voor hem.

Na wat heen en weer getelefoneer is Cees maar in de auto gestapt om hem op te halen. Alleen Ellen wist dat we serieus bezig waren  om eindelijk een half gedane belofte waar te maken. Het was een leuke verrassing voor alle vier. Het is dan ook echt wel een aardig beest. Hij beschouwd Cees echt helemaal als de baas. Wat volgens de rangorde natuurlijk ook helemaal OK is. Als de Kapitein het dorp in moet ligt Sergeant voor de deur te wachten. O ja, voordat iedereen weer denkt dat we geen afscheid van het leger kunnen nemen - hij heet Sergeant vanaf zijn geboorte - dat was dus geen idee van ons! Maar stiekum wel leuk natuurlijk, we houden wel van een beetje commanderen op zijn tijd. We hebben hem zijn strepen gegeven, die zitten om zijn halsband.

Hij is nog wel aan zijn basis training bezig. Hij weet het doel van een Dixie, hij komt aanrennen als je hem roept (meestal),zit als je zegt 'zit' en na acht keer proberen op de bank te gaan liggen en  acht keer streng op zijn plaats rust gewezen te zijn probeert hij het niet meer. Vandaag had ik (de Majoor) hem alleen onder mijn hoede omdat de rest van het volk was vertrokken naar de tandarts. Dat was reden voor een nieuw leermoment. Ik had hem buiten aan een lang touw. Het was prachtig weer dus ik kon de deuren van de motelkamers die ik moest schoonmaken open houden. Toen was aan mij dus de uitdaging om hem te leren dat hij niet naar binnen mocht lopen, maar wel op het stoepje voor de deur liggen. Ik had maar een handvol hondesnoep mee genomen. En ja hoor, ook dat kwartje valt na vijf keer. Wat mij betreft is hij dus wel OK.

Na twee weken de hond  in huis wordt er trouw elke avond na het eten om de beurt stof gezogen. In ons geval knapt het huis er dus van op (dan hoeven jullie die niet meer in te koppen). Cees is Sergeants baas - hij stopt hem dus ook in bad - wat het slachtoffer nog niet kan apprecieren. Carlien is zo vertrouwd met deze jongeman dat ze rustig zijn poten afveegd nadat ie buiten is geweest. Ellen stapt met hem het hele dorp rond, hij is zeker nog niet geschikt als blindegeleide hond - heeft om de 10 centimeter wat anders te snuffelen. De jongens spelen met hem op het erf, waar ruimte genoeg is om rond te draven en met ballen te gooien. Nog een positief punt is dat hij stoicijns blijft onder telefoon en deur bellen. Erg prettig als je een motel hebt. Het enige probleem tot nu toe is: Hij is niet graag  alleen. De eerste zondag naar de kerk hadden we hem in de receptie gelaten waar hij 's nachts ook slaapt. Daar had meneer dus een zootje van gemaakt toen we terugkwamen. Hij was als een kind zo blij toen we er weer waren. Gelukkig was er niets onomkeerbaar beschadigd of onvervangbaar maar dat doen we dus voorlopig niet meer. Afgelopen zondag is ie mee geweest...naar de kerk? Bijna. De dominee heeft ook een hond en zij wonen naast de kerk. We hebben ze samen in de garage gedaan, hadden ze gezelschap aan elkaar. Iedereen blij.

 Zo zie je maar weer, het kan verkeren.