Nadat we vrij vroeg in ons Canadese avontuur bezoek kregen van Carlien's broer, was het nu dan eindelijk tijd voor een langer bezoek. Dit maal Carlien's ouders. Zij mogen zich nog verheugen in een goede gezondheid en nu er dan eindelijk een stekkie gevonden is om te werken en te leven kon een bezoek niet langer uitblijven.

Om nou niet gelijk helemaal ongastvrij over te komen werd besloten naar Regina te rijden om pa en ma af te halen. Dus Aurore (een locale dame) gevraagd op de toko te passen zodat wij even naar Regina konden. Regina is ongeveer 2 uren rijden, dus zaten we op tijd in de auto. Sytze mocht mee, hij had een dagje vrij van pre-school. Per slot van rekening ga je niet elke dag opa en oma van het vliegveld halen.

Eenmaal op het vliegveld aangekomen bleek dat het vliegtuig wat tijdwinst had geboekt en we derhalve net op tijd waren om de WestJet Boeing nog te zien landen. Sytze tegen het raam, Carlien foto's makend en ik ook ergens, was het ontvangst commitee gereed.

Vrij vlotjes kwam het verwachte bezoek de trap af en konden we elkaar na bijna een jaar de handen schudden. Uiteraard moest er even wat gegeten worden zodat we na een uurtje met een gevulde maag de huurauto konden ophalen. Voor de liefhebbers: Pa en ma rijden over Saskatchewan's wegen in een rode metallic Chrysler PT Cruiser. Een ideaal karretje dus voor onze 70-plussers.

Na een terugrit van twee uren konden de rest van de kids opa en oma weer begroeten en werd er blij gereageerd op de hagelslag, koek, chocolade enz.

Aangezien pa niet echt stil kan zitten, vond hij het nodig om een werkbank in onze garage te maken. Uiteraard moest dit op mijn hoogte, dus voor de rest van de mensheid moet er nog een vlondertje komen. Verder hebben we hier vooral hangkasten, dus moest er ook iets worden gedaan met planken.

Na het eerste weekend werd er door de senioren een uitstap gemaakt naar Avonhurst, alwaar een ander Nederlands stel is neergestreken op een boerderij. De nacht werd doorgebracht in Fort Qu'Appelle. Pa en ma beginnen te ontdekken dat ook Saskatchewan best de moeite waard is om doorheen te crossen.

Afgelopen Woensdag, 11 Oktober, zijn we met z'n allen naar Moose Jaw geweest om de tunnels te bezoeken. De mannen deden de Chicago connection. Je bent dan eigenlijk deel van een soort van toneelstuk, waarbij je van hot naar her wordt gesleept in allerlei verschillende ruimtes. De acteurs deden knap werk, en het werd Walter op een gegeven moment wat teveel, maar aan de hand van zijn pappa hield hij het goed vol. De dames (behalve Ellen) gingen voor het Chinezen verhaal. Dit gaat over de situatie van de Chinezen in vroeger dagen. Ik ga niet alles vertellen, dat moeten jullie zelf maar zien als je eens in Mooese Jaw bent.

We hebben nog een kleine week te gaan. De kinderen genieten volop en ook voor ons is het fijn om elkaar in goede gezondheid te mogen weerzien.