Na de 46 kleine beukenhaag dingetjes was het nu de beurt aan een grotere boom. Niet dat het al veel is, maar het moet toch wel veel worden in de toekomst.

De beurt was dit maal aan de Thunder Child. Zoals in een eerder stukje reeds gepubliceerd heb ik geen verstand van bomen. De Nederlandse benaming van dit ding weet ik dus niet. Wellicht dat sommigen onder U hier het wijze hoofd over schudden, het zij zo.

Om deze boom in de grond te kunnen zetten moest er weer wat door de droge zut gehusseld worden met een frees. De eerste keer was dit gedaan met een groot apparaat achter de trekker, maar de 2 vierkante meter die nodig waren voor deze boom konden met onze eigen frees gebeuren. Hier heet zo'n ding een tiller, maar allee, deze woelt de grond dus om.

Nadat de grond was gewoeld, werd het gevecht tussen schop en grond weer aangegaan. Om beurten werd de schop gehanteerd en wanneer het echt te gortig werd rammelde ik wat met de frees door het gat. Niet dat deze daarvoor gemaakt is, maar het helpt wel, en daar gaat het tenslotte om.

Sytze was weer van onschatbare waarde. Zonder zijn advies en vermogen om de boom recht te houden was dit allemaal nooit gelukt. Nu gooien we er nog regelmatig een paar emmers water op en hopen we dat het boompje overleeft. Zeker wanneer je kijkt wat zo'n armetierig stokje met bladeren nog kosten moet.

Tot zover de Thunder Child.