Dag lieve allemaal,

dit keer heb ik een iets minder blij berichtje dan de vorige keer. Zoals jullie al een beetje kunnen raden aan het kopje heb ik een ongelukje gehad: ik heb mijn handje verbrand!

Toen mamma vorige week aan het koken was wilde ik, net als altijd, helpen. Ik wees haar even aan waar de aardappeltjes moesten staan. Maar ik wist niet dat de kookplaat al heel heet was. En omdat ik nog niet groot genoeg ben om óp het aanrecht te kijken legde ik mijn hadje er zomaar op. AUW!!!!!!! Dat doet heel erg zeer! Mijn velletje siste helemaal en ik schrok heeeeel erg. En ik moest natuurlijk heel hard huilen. Want het is echt niet fijn hoor, je handje branden!

Mamma probeerde mijn handje onder de kraan te houden, maar dat wilde ik niet. En in een bak met water ook niet. Doet hardstikke zeer hoor! Ik wist toen nog niet dat mamma mij alleen maar wilde helpen. Maar goed. Toen heeft mamma mij meegenomen naar de buren. Die hadden koelelementen. En met een theedoek eromheen werd die tegen mijn handje gehouden. Nou, en toen zijn we naar de dokter gegaan. Ook helemaal niet leuk! Eigenlijk was alles stom, die avond. Ik heb 3 uur achter elkaar gehuild en toen ik er moe van was en de zetpil ging werken ben ik bij mamma op de buik in slaap gevallen. Ik werd wel steeds wakker, want als mijn handje verschoof of de compres vervangen moest worden had ik veel pijn. Ik heb de hele lacht bij pappa en mamma in bed gelegen en we hebben geen van drieën goed geslapen.

De volgende dag was mijn handje héééél dik. En ik heb op iedere vingertop ook een dikke blaar. Het is wel heel lastig, maar ik doe gewoon net of ik maar 1 handje heb. Ik kan alleen sommige dingetjes nu niet zo goed doen. Ach, dan verzin ik maar wat anders.

Afgelopen zondag is de blaar geknapt en nu heb ik een verbandje om mijn hand. Mamma noemt het een verbandje, ik noem het zelf een sjaaltje. Hij is wel mooi en het helpt. Maar jammer genoeg moet hij iedere dag verschoond en dat vind ik wel spannend. Maar ik ben een stoere meid en ik huil helemaal niet!

Pfffffff. Naar hè? Maar het komt allemaal goed hoor. Het zal alleen nog wel even duren. Mamma vond het heel erg dat zij er bij was en het niet tegen kon houden. Maar ik ben ook heel erg snel. En ik heb haar een dikke kus gegeven en gezegd dat ik haar heeeeeeeel lief vind! NU moet ze weer lachen. Dat doe ik ook maar. Is het beste, niet dan?

Tot snel!

Dikke kus,

Vera

 

 

Dag lieve iedereen!

 

Een nieuw berichtje met een hele mooie boodschap:

 

als alles goed mag gaan krijg ik EEN BROERTJE OF EEN ZUSJE!!!!!!

 

Ik weet eigenlijk nog niet zo goed wat dat betekent, maar pappa en mamma zeggen dat het hééééééél leuk is. En ze zijn er erg blij mee.

Ik weet wel dat broertje of zusje in mamma`s buik zit en dat ik dus heel voorzichtig moet doen. Ik mag niet meer op mamma`s buik springen. Doe ik ook niet hoor. Ik check ook altijd even bij haar of broertje of zusje goed is.

Ik denk wel dat het een groot ding is, zo`n broertje of zusje. Want mamma`s buik wordt steeds groter! Raar hoor.

 

Ik geloof dat het nog wel lang duurt. Hij komt als het goed is pas in februari. De 14e is mamma uitgerekend of zo. Pappa zegt dat het een echte liefdesbaby is, want dan is het Valentijnsdag. Zal wel.....

 

Maar goed, iedereen is er erg blij mee en ik vind het bere-interessant. Ookal weet ik nog stééds niet wat een broertje of een zusje is.....

 

 

Dikke kus,

 

Vera

Dag lieve iedereen,

 

weten jullie nog wie ik ben? Misschien wel niet, want het is al hééééél lang geleden dat ik wat heb geschreven. Weten jullie hoe dat komt? Ik was het wachtwoord vergeten. En mamma wist `em ook niet meer. Mooi dom! Maar zoals jullie merken is het goed gekomen.

 

Wat is er veel gebeurd de afgelopen maanden! Veel te veel om allemaal op te noemen. Maar een paar dingetjes zijn wel heel belangrijk:

 

Na mijn operatie (auw!!!) gaat het heel goed met me. Ik heb nog een paar keer erg last van loopoortjes gehad. Dat was wel raar, want dat had ik nooit. (En eigenlijk is het ook een rare naam. Want mijn oortjes bleven gewoon aan mijn hoofd zitten hoor!) Maar na een paar weekjes was dat over en daarna ben ik niet meer ziek geweest! Fijn hè? Daarvoor had ik om de 8 weken antibibibotica en nu helemaal nog niet! Pappa en mamma zijn ook heel blij voor me. En ik ben blij dat ze de dokter in mijn keel hebben laten knippen. Ookal deed het heel erg zeer!

1 ding is wel jammer: ik heb hooikoorts. Net als pappa. Mijn oogjes doen dan heel zeer en er komt allemaal water uit mijn neus. Omdat ik nog een beetje klein ben (echt niet!) mag ik nog geen pilletjes uit de winkel. Maar gelukkig heb ik wat van de dokter gekregen. Als dit het ergste is wat me nog gebeurt, dan vind ik het niet erg! Maar het is natuurlijk wel heel vervelend. En pappa en mamma vinden het geloof ik heel zielig. Ach...

 

Mamma heeft een nieuwe baan en nu moet ze 3 dagen werken. Dus ik had een dagje extra oppas nodig. En dat hebben pappa en mamma heel mooi opgelost! Pappa werkt iedere dag een uurtje extra, zodat hij op donderdagmiddag bij mij kan zijn! Dan hebben we gezellig een pappamiddag! Dat vind ik echt héél leuk! En pappa volgens mij ook.

 

Mamma zegt dat ik de afgelopen tijd ook heel goed ben gaan praten. Ik kan al heel veel woordjes in 1 zinnetje stoppen en weet je wat leuk is?! Iedereen begrijpt ook nog wat ik zeg! Het is voor mij heel fijn, maar voor pappa en mamma dus ook!

 

En nu het belangrijkste nieuws: ik ben 2 jaar geworden!!!!! Vorige week woensdag was ik jarig! Hieperdepiep hoera! Het was een gezellige dag met heel veel cadeautjes en vistie. Maar de cadeautjes waren echt het leukst. Als er nu visite komt vraag ik voor de zekerheid altijd even of ze `deautjes voor me mee hebben genomen, ha, ha!

Ik ben nu dus echt een grote meid. Ik kan zelfs al tot 10 tellen!!!!! En helemaal zelf, als een groot meisje, de trap af lopen. En zelf goed tandes poetsen. En nog véél meer! Mamma zegt dat het snel gaat. Maar het kan mij niet snel genoeg gaan!

 

Nou, een heleboel nieuws weer. Ik hoop nu dat ik het wachtwoord iet meer vergeet, zodat ik snel weer wat van me kan laten horen. Leuk dat je even op mijn site bent geweest!

 

Dikke kus voor iedereen!

 

Vera

Dag allemaal, daar ben ik weer!

 

na het laatste berichtje zijn mijn amandeltjes eruit gehaald en heb ik buisjes in mijn oren gekregen. Ik vond het hééééél naar! Vooral mijn keeltje deed erg veel pijn! Eerst vond ik het heel gezellig in het ziekenhuis en heb ik iedereen aan het lachen gemaakt. Maar toen ik met mamma bij de dokter was geweest die mij liet slapen had ik heel veel pijn en ook bloed in mijn mond! Dat was echt niet cool!

Pappa en mamma vonden het ook heel naar, maar ze waren heel lief voor me hoor. Toen ik na een paar uurtjes naar huis mocht hebben ze me lekker tegen zich aan gelegd en mocht ik op hun buik slapen. (Kijk maar eens in het fotoalbum, daar lig ik bij pappa) Gelukkig maar, want ik wilde écht niet in bed liggen! Ik was eerlijk gezegd een beetje bang en geschrokken.

Ik ben nog wel een week ziek geweest. Ik had koorts en diaree. Maar toen ging het langzaam weer wat beter en nu heb ik nergens last van. Behalve dat er af en toe héle vieze troep uit mijn oren komt!

Over een weekje ga ik weer even bij de dockter in het ziekenhuis op vistie. Ze wil nog even kijken of alles goed is gegaan. Als ze maar van me af blijft vind ik alles prima!

 

Maar ik wilde jullie even latenw eten dat alles weer goed is. Ik zal snel weer wat nieuws schrijven, oké?

 

Dikke kus,

 

Vera

Dag lieve iedereen.

 

"Wat is dat nu weer voor titel?", zullen jullie je misschien afvragen. Nou, ik heb een nieuwtje:

aanstaande woensdag word ik geopereerd! Mijn keel- en neusamandelen gaan eruit en ik krijg buisjes in mijn oren. Lijkt me erg spannend! Ik weet niet precies wat er gaat gebeuren, maar pappa en mamma vinden het, geloof ik, best spannend. Dus daar hou ik ook maar rekening mee.

Weten jullie waarom dit nodig is? Ik heb al een paar keer verteld dat ik ziek ben geweest hè? IN totaal heb ik nu al 6 keer een antibibibotica of zo gehad. Ik vond de eerste vijf hardstikke lekker. Maar de laatste keer (ik heb in de kerstvakantie een longontsteking gehad) werkte hij niet meer en moest ik een andere. Superjammer, want die was keivies!!!!!! Volgens de dokter was ik immuun geworden voor die lekkere. Mooi balen!

En toen ik vorige week vrijdag wéér ziek werd (nu een keelontsteking) vond de dokter het genoeg geweest. Ik ben die middag nog met mamma en opa naar het ziekenhuis geweest en toen mocht ik met voorrang op de lijst. Zogenaamd omdat ik nog maar een klein meisje ben. Nou, de dokter weet er niets van! Want ik ben helemaal niet klein. Ik ben toch geen baby meer?!?! Puh!

 

Want weten jullie hoe ik weet dat ik geen klein meisje meer ben? Ik kan al hééééél veel woordjes zeggen. Wel honderdtriljoenbiljoen! En ik begin al met zinnetjes: "Pappa, ptatties op bojd Veja." (Vertaling: pappa, schiet op met die patatjes van mij!) En: "Mamma, Veja moe. Bed." (Vertaling: mamma, ik voel me niet lekker. Breng me maar naar bed.)

Dus dokter: Ik ben écht niet meer een klein meisje!

 

Nou, tot snel dan maar. Ik zal jullie allemaal laten weten hoe het gegaan is. En ondertussen zal ik pappa en mamma een beetje troosten. (Ze zijn zélf klein!)

 

Dikke kus,

 

Vera

Dag lieve iedereen!

 

Fijn dat je weer een bezoekje brengt aan mijn site! Leuk om te weten dat er nog watmensen nieuwsgierig zijn naar mij en mijn boeiende leventje!

 

Hebben jullie ook zo`n gezellige maand? Ik vind decemberde állerleukste maand van allemaal!!! Weet je wie ik gezien heb? Sinterklaas en Zwarte Piet! Het was héééééél spannend. ik had nog nooit zo`n rare man met zo veel haar op zijn gezicht gezien. Enne.... Zwarte Piet was heel aardig en deed ook hele grappige kunstjes en zo. Daar moest ik erg om lachen. Mamma had mij ook als een pietje aangekleed. Maar ik ben natuurlijk niet zwart, dus zo kon Sinterklaas raden dat ik niet bij hem hoorde hoor. Ik vond het erg leuk ook een pietje te zijn. Eigenlijk wil ik wel iedere dag dat pakje aan. Maar dat mag van mijn mamma niet. Ze zegt dat ik tot volgend jaar moet wachten. Mooi stom! Ik vraag het voor de zekerheid nog maar een paar keer per dag. Misschien krijg ik dan op het eind toch nog mijn zin. (Mamma schudt nu heel hard met haar hoofd. Wat ze daar nu weer mee bedoelt????)

 

Ik heb ook cadeautjes gekregen van Sinterklaas. Ik heb het wel 3 keer gevierd! Eerst gingen we het met de ene opa en oma en met Laurin en haar pappa en mamma vieren. Er waren héééél veel pakjes en die zaten allemaal in grote zakken. Ik heb ze samen met Laurin gevonden. Goed hè? En we hebben ook nog een keer gegourmet of zo, maar dat vond ik niet zo lekker. Wel het stokbrood hoor. Het was gelukkig wel gezellig en ik had mooi weer cadeautjes gekregen. Nou, en de laatste keer was met de andere opa en oma en de ooms en tantes. Heel gezellig en druk. En ik mocht mooi heel lang opblijven! Dank u, Sinterklaasje!

 

En nu hebben we, net als vorig jaar, weer een boom in de kamer staan. Toen ik hem voor het eerst zag, met al die lichtjes en ballen, zei ik: "Oh, boom, mooi!" Iedere dag blijf ik er even naar kijken. Pappa en mamma hebben speciaal voor mij ook iets in de boom hangen: een vogeltje van goud. Als ik later groot ben, mag ik die van pappa en mamma meenemen en in mijn iegen boom hangen. Cool hè?

Pappa heeft ook allemaal dingen in de tuin gezet. Ze zijn gemaakt van lichtjes. Pappa zegt dat het rendieren of zo zijn, maar volgens mij zijn het gewoon hondjes met héle grote oren! Enne... Sinterklaas hangt ook bij ons uit het raam. Gek hè? Want mamma zegt dat die al terug is naar het verre land Spannie. Maar ik vind het allemaal wel mooi hoor.

 

Dus het is allemaal wel gezellig bij ons. Ik hoop dat jullie ook allemaal zoveel plezier hebben als wij!

 

Tot snel. Dikke kus,

 

Vera

DAg allemaal,

 

wat is het al weer lang geleden hè, dat ik wat heb geschreven? Sorry daarvoor. We hebben een hele drukke en bezorgde tijd achter de rug en ik had gewoon niet zoveel zin om een stukje te schrijven. Opa is weer heel ziek geweest en is geopereerd. Dat was hééééél spannend en pappa en mamma waren best bezorgd en verdrietig. Ik ben maar gewoon heel lief voor ze geweest. Dan hadden ze van mij in ieder geval geen last.

Maar sind vorige week is het feest bij ons thuis. Want het is heel goed gegaan met de operatie en morgen mag opa alweer naar huis!!!!! Ik ga direct naar hem toe en hem allemaal kusjes geven, echt wel!

 

Ik was ook al een paar keer in het ziekenhuis geweest. Dat was best leuk. Je hebt er toffe liften en de gangen zijn mooi lang: kun je lekker rennen! Wel saai dat opa steeds in bed bleef. Maar ik mocht ook wel eens bij hem op bed zitten en dat was wel weer stoer.

Er waren ook hele mooie ballonnen op de zaal waar opa lag. Maar daar mocht ik niet mee spelen, want die waren van andere mensen. Mooi stom! Gelukkig heb ik thuis mooi mijn eigen ballon!  

 

Verder is er niet zoveel nieuws. Bij mij tenminste niet. Maar bij mijn nichtje Laurin wel: die heeft leren lopen! Stoer hè? Nu kunnen we samen wandelingetjes door het huis maken. En als we een beetje groter zijn gaan we mooi samen naar de speeltuin en stampen in het gras en het zand en..... Als we groter zijn hè. Mar ik heb er nu al zin in. En ik ben heel trots op Laurin!  

 

Zo, nu ga ik weer stoppen hoor. En ik beloof dat ik de volgende keer wat sneller zal schrijven.

Dikke kus voor jullie allemaal,

 

Vera  

Ciao iedereen!

 

Aan de titel kunnen jullie vast al zien waar ik naar toe ben geweest op vakantie. Italië! Samen met pappa en mamma en tante Jessica, oom Arjan en Laurin. Het was een heel eind rijden, wel 1200 km. Maar wij zijn `s nachts geweest. Toen ik ging slapen waren we in Nederland en toen ik wakker werd in Italië. Mooi makkelijk!

 

Het was echt héééééél erg leuk. Het weer was veel lekkerder dan in Nederland. Maar ja, dat kon ook bijna niet anders. Wij hadden ongeveer 30 graden, dus ik kon de hele dag buiten spelen. En dat vond ik echt superleuk. Het was ook wel heel gezellig dat Laurin mee was. Kon ik daar mooi mee spelen.

We woonden in een tent en ik had mijn eigen slaapcabine. Dat ging heel goed hoor. Het leek net een echt slaapkamertje. Alleen kon ik iedereen nu veel beter horen. Maar ik was meestal zó moe dat ik daar geen last van had.

De Italiaanse mevrouwen vonden Laurin en mij heel lief. Maar ze knepen soms wel in onze wangen en dat vonden we niet zo fijn. Maar dat lijkt me logisch.

Ja, het was echt heel leuk. Volgens mijn pappa en mamma ben ik een echt campingkind. Wat dat nu weer betekent.....

 

Jammer genoeg zijn we weer thuis. En het regent natuurlijk. Zucht....

Maar het was wel heel fijn om mijn opa`s en oma`s en ooms en tantes weer te zien hoor. 'Elk nadeel heb z`n voordeel', sprak een wijs man ooit.

 

O ja, het plaatsje heette Lasize en dat ligt aan het Gardameer. Ik ga aan pappa en mamma vragen of we daar de volgende keer weer naar toe gaan. Want ik hou wel van Bella Italia!

 

Een dikke kus,

 

Vera

 

P.S. Als je bij de foto`s kijkt kun je mij in het meer zien staan! Stoer hè?

Yes, yes yes!

 

Het is me gelukt hoor! Ik kan al een klein eindje helemaal alleen lopen! 29 juli was de grote dag: ik liep mijn allereerste meters alleen. Mamma liet me los en ik sjouwde zo achter opa aan! Wel 4 meter! Pappa, mamma, opa, oma, tante Stefanie en tante Anita waren er bij. Iedereen ging heel hard klappen voor mij! leuk joh!

 

Ik oefen nu iedere dag met pappa en mamma. Het gaat best goed. Maar ik vind het nogw el een beetje eng om los te laten. Het allerliefst zoek ik een andere manier om op mijn bestemming te komen. Via de stoelen, tafel, bank en bijzettafel bijvoorbeeld. Veel veiliger, niet dan? Maar áls ik durf en ik loop een eindje los, dan ben ik eerlijk gezegd wel heel trots op mezelf! DUs dan het ik een grijs van oor tot oor en geef ik mezelf maar een groot applaus. Tja, als anderen het niet voor je doen......

 

Tot snel! Dikke kus,

 

lopende en waggelende Vera

Dag iedereen!

 

Jullie kunnen het aan de titel al een beetje zien: ik ben aan het oefenen met lopen! Leuk joh, de wereld wordt véél groter! Pappa en mamma hebben mij een mooie loopkar gegeven die niet kan kieperen. En nu kan ik de helekamer door sjeezen! Neus in de wind en wandelen maar.

Ik probeer soms ook wel een paar stapjes los te doen. Maar dat vind ik nog een beetje eng. Soms doe ik er een paar, van pappa naar mamma en weer terug. Mamma zegt dat ik het al lang kan, maar dat ik het zelf nog even door moet krijgen. Nou, ik weet het niet hoor! Ik ben al een paar keer gevallen en ik kan jullie zeggen: niets aan! Een laminaatvloer is helemaal niet lekker zacht om op te landen. Dus ik doe het voorlopig nog maar voorzichtig aan. Lekker aan de hand, rond de tafel of met de loopkar.Vééééél veiliger. (Hoe grote mensen dat toch allemaal doen is mij een raadsel!)